تــلــنــگــر

عـيـد است امّـا ...

كـوتـاهـي مـسلـمـانـان درباره واقـعـه غـدير خـم، فرجام خونين حادثه عـاشـورا و كـربـلا و شـهـادت مظلومانه امـامـان بعـدي را رقم زد.

و كـوتـاهـي مـسلـمـانـان در مـهـجـور گزاردن قرآن كريم هم غـيـبـت امـام زمـان عجل الله تعالي فرجه الشريف را در پي داشت.

نـافـرمـانـي از فرمان الهي و حضرت مـوسـي عليه السلام ( پس از شكافتن رود نيل و ... ) 40 سـال قحطي و سرگرداني بني اسرائيل را در پي داشت.

اما آنها متوجه شدند و تـوبـه كردند، ولـي مــا پس از هزار و اندي سال، « نـه »

عـيـد است امّـا ...

« قـرآن » و « غـديـر » هـر دو تـنـهـا

« قرآن » و « غدير » هر دو مهجور

از شاه و وزير، هر دو رنجور

در حرف و سخن، قصيده بسيار

در وقت عمل، هميشه معذور

« قرآن » و « غدير » هر دو مظلوم

در وقت عمل، نگشته معلوم :

ما خدمت آن دو مي نماييم؟!!

يـا خدمت ماست هر دو محكوم؟!!

« قرآن » و « غدير » هر دو تنها

محصور ميان ما و من ها

امروز خم غدير، مهدي عج است.

ماييم و حديث انجمن ها !

« قرآن » و « غدير » و ماه ماتم

رمزي است ميان اين سه پرچم

يك عمر عزا از آن به پا شد،

يك لحظه جدا شد اين دو از هم

« قرآن » و « غدير » و يك محرم

درسي است براي نسل آدم

در غربت آن دو شد سيه پوش

از خون حسين ع جمله عالم

« قرآن » و « غدير » هر دو پر درد

از امت بي وفـا و نـامـرد

گويند تو را كه : اي مسلمان !

بر عهد خـم غـديــر برگرد.

عيد غدير 1398 - تهران